Margaret 2011, 4-/6

Zagubiona nastolatka stojąca przed problemem, z którym musi się zmierzyć – co do zasady, nic nowego. Lisa (Anna Paquin) jest świadkiem i w pewnym sensie uczestnikiem wypadku, z konsekwencjami którego nie potrafi sobie poradzić. Z czasem jest coraz trudniej i trudniej, a Ci do których zwraca się o pomoc (dorośli) nie stają na wysokości zadania. Naiwność nastolatków (motyw jednej ze szkolnych dyskusji) daje o sobie znać – przekonanie, że starsi wiedzą jak postąpić w trudnej sytuacji, zostaje boleśnie zweryfikowane. Lisa nie rozumie co się z nią dzieje, ale chce postąpić słusznie, naprawić swój błąd. Jest zdeterminowana w swoim postanowieniu i dąży do celu, popełniając po drodze kolejne błędy, raniąc przy tym siebie i innych wokół – czego też nie rozumie. Dowiadując się, że sprawiedliwość ma wiele odcieni, a ta do której dąży jest nieosiągalna - Lisa uświadamia sobie swoją bezsilność. Bezlitosna prawda.

Do pewnego momentu napięcie rośnie i film ogłada się bardzo dobrze. Niestety później jest już gorzej. Szkoda.

Film jest nierówny - ma sceny bardzo dobre i bardzo słabe; dialogi niektóre wartkie i soczyste, niektóre słabe i niedopracowane; ładne zdjęcia i niepotrzebne dłużyzny. Scena, w której nauczyciel literatury (Matthew Broderick) omawiając Szekspira (w trybie szkolnej interpretacji) poddaje się pod naporem argumentów uczniów, jest bardzo dobra. Podobnie jak wątek utraty dziewictwa czy dyskusja o terroryzmie i walce w obronie. Mały cytat: „Dlaczego zrzucanie bomb na kobiety i dzieci jest złe, a na mężczyzn nie. Czy to nie jest jakiś pokręcony szowinizm?” Relatywizm pokazany został tu doskonale i dodatkowo prześwietlony jest przez nastoletnie głowy. Tego typu sceny warto obejrzeć. Film przez niektórych już okrzyknięty kultowym, dla młodszej widowni (czytaj: nastoletniej) zapewne poruszający. Lisa jest rozedrgana i to poczucie zagubienia połączonego z naiwną wiarą, że można postąpić właściwie, jest emocją, która zaczęła drgać też w mnie po obejrzeniu filmu. Do tego niezła muzyka by Nico Muhly.
Jeśli chodzi o gwiazdy występujące w filmie (Matt Damon, Jean Reno), które jak sądzę mają przyciągnąć uwagę i udział innych znanych (Allison Janney, Mark Ruffalo, Matthew Broderick) - to nie liczcie na pokazy gry aktorskiej, bo są to epizody – dobre tło dla Anny Paquin. Na uwagę moim zdaniem zasługuje kreacja J. Smith-Cameron (matka Lisy) – dobrze zbudowana wiarygodna rola.

Anna Paquin, doskonała w Fortepianie (miała wtedy 12 lat i zdobyła Oscara), w tym filmie gra momentami wspaniale, momentami jakby mniej, ale jednak wiarygodnie. Jej role, kiedy była dziewczynką były naturalne - wykreowana postać Lisy jest chwilami przerysowana. Jednak wielu nastolatków odbierze tę postać jako prawdziwą – w to nie wątpię.

Pytanie co jest złe, a co dobre i jak postąpić w trudnej sytuacji to samo życie. Pomysł na scenariusz jest dobry z realizacją trochę gorzej. To mógłby być bardzo dobry film, ale nie wszystko się udało. Jednak obraz oddaje w dużym stopniu (nie tylko poprzez tytuł) motto oparte na wierszu Spring and Fall: to a Young Child (Gerard Manley Hopkins):
Margaret, are you grieving
Over Goldengrove unleaving?
Leaves, like the things of man, you
With your fresh thoughts care for, can you?
Ah! as the heart grows older
It will come to such sights colder
By and by, nor spare a sigh
Though worlds of wanwood leafmeal lie;
And yet you will weep and know why.
Now no matter, child, the name:
Sorrow's springs are the same.
Nor mouth had, no nor mind, expressed
What héart héard of, ghóst guéssed:
It is the blight man was born for,
It is Margaret you mourn for.

Premiera w Polsce: 3 sierpnia 2012r.

Ściąga*
Allison Janney: Służące (2011), Juno (2007), Godziny (2002), American Beauty (1999), Sześć dni, siedem nocy (1998), Celebrity (1998)

Mark Ruffalo: Sylwester w Nowym Jorku (2011), Wyspa tajemnic (2010), Wszystko w porządku (2010), Co cię nie zabije (2008), Niesamowici bracia Bloom (2008), Droga do przebaczenia (2007), Wszyscy ludzie króla (2006), Z ust do ust (2005), Jak w niebie (2005), Dziś 13, jutro 30 (2004)

Matthew Broderick: Kiedyś mnie znajdziesz (2007), Producenci (2005), Żony ze Stepford (2004), Rodzinny interes (1989), Wolny dzień Ferrisa Buellera (1986)

Matt Damon: Margaret (2011),Władcy umysłów (2011), Kupiliśmy Zoo (2011), Epidemia strachu (2011), Green Zone (2010), Prawdziwe męstwo (2010, Medium (2010), Intrygant (2009), Ultimatum Bourne’a (2007), Ocean’s 13 (2007), Infiltracja (2006), Dobry agent (20060, Nieustraszeni bracia Grimm (2005), Syriana (2005), Dziewczyna z Jersey (2004),Tożsamość Bourne’a (2002), Niebezpieczny umysł (2002), Ocean’s 11 (2001), Nazywał się Bagger Vance (200), Szukając siebie (2000), Dogma (1999), Utalentowany pan Ripley (1999), Hazardziści (1998), Szeregowiec Ryan (1998), Buntownik z wyboru (1997), W pogoni za Amy (1997), Zaklinacz deszczu (1997)

Jean Reno: Faceci od kuchni (2012), Kod da Vinci (2006), Hotel Ruanda (2004), Francuski pocałunek (1995), Leon zawodowiec (1994), Goście, goście (1993), Wielki błękit (1988)

J. Smith-Cameron: Zmowa pierwszych żon (1996), Jej wysokość Afrodyta (1995), Sabrina (1995),
Anna Paquin: U progu sławy (2000), Jane Eyre (1996), Fortepian (1993)

Nico Muhly: Jestem Bogiem (2011), Lektor (2008)
Kenneth Lonergan: Gangi Nowego Jorku (2002), Depresja gangstera (1999)

*wymieniam tylko te filmy, które widziałam.
Zdjęcie - źródło: www.jordanhoffman.com